ERKEK EVİNDE KONUŞULAN DİL KADININ SESİ MİDİR?

ERKEK EVİNDE KONUŞULAN DİL KADININ SESİ MİDİR?

Sevgili okuyucum, geçenlerde bir dostumu ziyarete gittiğimde kulak misafiri olduğum bir sohbet, toplumun kadınlara karşı kurduğu o sinsi ve ikiyüzlü teraziyi bana bir kez daha hatırlattı. Yanımızda oturan bir beyefendi, büyük bir hayret ve ayıplamayla "Erkeklerin bile etmediği küfürleri eden kadınlar var!" diyerek kadının dilini denetlemeye, ona kendi meşrebince bir sınır çizmeye kalkıştı. O an hiç sesimi çıkarmadım; çünkü belirli bir yaşa gelmiş, zihninin duvarlarını çoktan örmüş birine laf anlatmanın imkansızlığını biliyordum. Fakat içten içe sormadan da edemedim: Siz o dili kime, nereye bakarak eleştiriyorsunuz?

Erkeklerin kurallarını koyduğu, erkeklerin yönettiği ve tabiri caizse tapusu erkeklerde olan bir dünyada yaşıyoruz. Bir kadının bu evde kendi dilini inşa etmesine izin verilmedi ki! Bize ev sahibi gibi davranmayıp kiracı muamelesi yaptığınız bu düzende; öğretilen erkekçe dili konuşmamızdan, hayatın sertliğine karşı sizin silahlarınızla savunma yapmamızdan daha doğal ne olabilir? Biz o sert sözleri gökten zembille indirmedik; sizin kurduğunuz düzenin çarkları arasında, sizin yöntemlerinizle öğrendik.

İşin en acı tarafı ise şu çifte standart: Bir otogara gidin ve insanları izleyin. Bir elinde valiz, kucağında çocuk, sırtında çantayla koşturan kadınları görürsünüz. Tarlada, fabrikada, evde ya da işte erkeklerden çok daha yüksek bir kapasiteyle en ağır yükleri sırtlanan kadınlar kimsenin gözüne batmaz. O ağır yüklerin altında ezilen bir kadına hiç kimse çıkıp da "Lütfen, sen kadınsın; kendini bu kadar yıpratma, kadınlığını koru" demez. Yükü taşırken, ezilirken, susarken "kadın" olduğumuzu hatırlamayanlar; sıra dilimize, sesimize, tepkimize geldiğinde birden ahlak bekçisi kesilirler.

Biz, erkeklerin egemen olduğu bu dünyada hayatta kalabilmek için erkekçe konuşmayı da erkekçe mücadele etmeyi de öğrendik. Peki, dünyayı yönettiğini sananlar bir gün olsun kadınca bir empatiyle, zarafetle veya incelikle konuşmayı deneyebildiler mi? Kadının sırtındaki tonlarca yükü görmezden gelip ağzından çıkan söze takılanlar, önce dönüp kendi kurdukları evin düzenine baksınlar. Şikayet ettiğiniz o öfke de o sert dil de aslında sizin eserinizden başka bir şey değil. Kadınları kendi yarattığınız yangının içinde büyütüp, sonra da neden alev gibi konuştuklarını sorgulayamazsınız. Kendi öğrettiğiniz dilden ve yarattığınız bu sertlikten şikayet etmeye hakkınız yok. Dili siz yazdınız, sınırları siz çizdiniz; şimdi o sınırların içinde yankılanan sesten rahatsız olamazsınız.

Esen kalın, sağlıcakla kalın. Bir sonraki köşe yazımda buluşmak ve görüşmek dileğiyle...

Yazar Amine Demir

aminedemir@bilgigazetesi.org