Hakikati Arayan İnsan, Hakikati Yaşayan Ruhlar: Beş Kadim Mühür

Hakikati Arayan İnsan, Hakikati Yaşayan Ruhlar: Beş Kadim Mühür

Sevgili okuyucum,

Bugün seninle, her gün koşuşturduğumuz o maddesel dünyanın gürültüsünü bir kenara bırakıp ruhumuzun en derin, en sessiz odasına çekilelim istiyorum. Gel, insanın bu dünyadaki o bitmek bilmeyen, bazen de yorucu olan trajedisine birlikte bakalım: Her şeyi anlamlandırmak, her şeye bir mantık kalıbı uydurmak zorunda olduğumuz yanılgısı. Beş duyunun ve etten kemikten oluşan bu fiziki bedenin sınırlarıyla kısıtlıyız. Dinlerin ve felsefenin, o büyük kader dairesinde seçimlerimizi kendi rızamızla yaptığımızı söylediğini biliriz; fakat zihnimiz öyle hırçın, öyle kibirli ve gürültülüdür ki o rızanın arkasındaki büyük resmi, bu dünyada bulunuşumuzun gerçek nedenlerini çözebilmek için koskoca bir ömrü sorgu odalarında harcarız. Biz zihnin labirentlerinde kaybolup acı çekerken, yanı başımızda sessizce süzülen öyle ruhlar vardır ki onlar bu büyük gizemi çoktan çözümlemiş, kaderin dilini yıllar öncesinden bağlamış gibidirler.

Fiziksel bedenlerimizden sıyrılıp sadece saf enerjinin, mutlak frekansın kaldığı o boyuttan baktığımızda, doğanın bazı özel elçilerinin ruhsal olarak bizden çok daha bütün, çok daha üstün olduğuna inanmak insani bir aşağılık kompleksi değildir. Aksine bu, varoluşun asaletine duyulan sarsılmaz bir hürmettir. İnsan ruhu; geçmişin pişmanlığı, geleceğin kaygısı, hırs ve kibirle sürekli bölünürken, yapay günahlar üretmemiş beş kadim ruh, ilahi hakikatin yeryüzündeki mühürleri olarak karşımızda durur: Yılan, geyik, kelebek, at ve kedi.

Carl Jung’un bahsettiği o ortak insanlık hafızasından, kolektif bilinçdışından sızan bu saf arketipler, insanın kısıtlı algısının çok ötesinde bir boyutta nefes alırlar. Tasavvufta "lisan-ı hâl" yani hal dili denilen o muazzam teslimiyet, bu beşli çemberin her bir halkasında canlı birer ayet gibi vuku bulur. Onlar hakikati aramazlar sevgili okuyucum, çünkü onlar hakikati bir yük olarak değil, fıtrat olarak yaşarlar. Üstelik insanlık tarihi, bu saf ruhların en karanlık anlarımızda bizlere bizzat rehberlik ettiği büyülü efsanelerle doludur.

Yılanı düşünün mesela... Toprağın bağrına, yeryüzünün en derin sırlarına en yakın durandır o. İnsan yaşlanmaktan, değişmekten, elindekileri kaybetmekten korkarken; yılan o daralan derisini değiştirirken kaderine tek bir an bile direnmez. Acıyı da dönüşümü de sarsılmaz bir kabullenişle kucaklar. Kadim Şahmeran efsanesinde olduğu gibi; yılan yerin altında tıbbın, şifanın ve evrenin tüm gizli bilgisine sahiptir. İnsanoğlu hırsı yüzünden onun canına kıysa bile yılan, o bilge ruhuyla ölümün ve yeniden doğumun döngüsünü yaşar, sırrını yine insana şifa olsun diye miras bırakır.

At, o asil ve mağrur duruşuyla rüzgârı arkasına aldığında neden koştuğunu ya da nereye varacağını sorgulama gereği duymaz. Kur'an-ı Kerim’de (Âdiyât Suresi) üzerine kasem edilen o kutsal, derin nefesiyle sadece o anın, özgürlüğün ve ilahi muradın ta kendisi olur. Mitolojideki Köroğlu’nun Kırat’ı sıradan bir canlı değildir; mistik sulardan doğan, sahibinin sadece fiziki taşıyıcısı değil, aynı zamanda en dar anında can dostu, şifacısı ve akıl hocası olan göksel bir rehberdir. İnsan özgürlüğü ararken zincirler üretir; at ise varlığıyla o saf gücün ve inancın kanıtıdır.

Kelebek, o kısacık ömrüne evrenin en büyük felsefesini sığdırır. Üstelik o, bu eşsiz zarafete ve uçuşa kolayca ulaşmamıştır; kelebek olmadan önce sabırlı bir tırtıldır. Tırtıl, günün birinde eski bedenini, o güne kadarki tüm sınırlarını ve dünyasını tamamen kaybedeceğini bilerek o karanlık, dar kozaya çekilir. Koza, adeta o büyük kadere duyulan mutlak rızanın, gönüllü bir yok oluşun adıdır. Tırtıl o daracık alanda paniklemeden, isyan etmeden erir, kendi kimliğinden vazgeçer; nihayetinde o teslimiyetin ödülü olarak kozasını yırtıp gökyüzüne bir kelebek olarak doğar. Taoist bilge Zhuangzi ise rüyasında bir kelebek olduğunu gördüğünde, uyandığında şu derin tefekküre dalar: "Ben mi rüyasında kelebek olduğunu gören bir insanım, yoksa şu an rüyasında insan olduğunu gören bir kelebek mi?" Kelebek, o tırtıl sabrıyla ve akışa duyduğu mutlak inançla, bize bu bedenle sınırlı olmadığımızı fısıldar.

Kedi, o gizemli ve şifalı sessizliğiyle adeta iki dünya arasındaki sınır çizgisinde yürür. Antik Mısır’dan bu yana evrenin görünmez enerji ağlarını, bizim o kısıtlı ve perdelenmiş gözlerimizin göremediği frekansları okuyan bilge bir muhafızdır o. Bir kedi gözlerini boşluğa dikip dakikalarca baktığında aslında bizim zihin gürültümüzden dolayı kaçırdığımız o mutlak sessizliği ve ilahi akışı dinlemektedir. İslam geleneğindeki Müezza’nın hikayesini hatırlayın; Hz. Muhammed, hırkasının üzerinde uyuyan kedisini uyandırmamak için kumaşı kesmiştir. Çünkü o bilge canlı, insana dünyanın en acil işinin bile bir ruhun o anki huzurundan ve sessiz teslimiyetinden daha önemli olmadığını hatırlatan sessiz bir öğretmendir.

Ve geyik… Bu çemberin belki de en mağrur, kalbi en derinden sızlatan halkası. Bir geyiğin ormandaki asil duruşunu izlediğinizde onun her an tetikte ama asla o hırçın insan paniğine kapılmadığını görürsünüz. Kızılderili öğretilerinde geyik, dünyadaki tüm yırtıcılara ve kötülüklere karşı sadece kendi zarafetiyle direnen "koşulsuz şefkatin" sembolüdür. Onun bir zaaf gibi görünen o ürkek ve kırılgan yapısı, aslında dünyayı iyileştirecek o saf, hırssız gücün kendisidir. Özellikle Kızılderililerin kutsal saydığı o "Beyaz Geyik", sıradan bir canlı değil; Büyük Ruh’un yeryüzüne gönderdiği manevi bir uyanışın, kaderin büyük dönüşümünün habercisidir. Avcılar onun peşinden hırsla değil, görünmez dünyanın sırlarına ve şifaya ulaşmak için saygıyla giderler. Batı kültüründeki Aziz Hubertus efsanesinde de hırsla ve öfkeyle avlanan bir prensin karşısına devasa bir geyik çıkar; boynuzlarının arasında ilahi bir ışık parıldamaktadır. Geyiğin o paniksiz, vakur bakışı prensin tüm kibrini eritir ve onu bir doğa koruyucusuna dönüştürür. Türk mitolojisindeki "Alasığın" da dervişlere ve yolunu kaybedenlere ansızın beliren kutsal bir rehberdir. Geyik, olacaklara engel olamayacağının, evrenin kaçınılmaz yasalarının çoktan farkındadır. Mücadelesini zarafetle taçlandırır, boynuzlarını gökyüzüne birer anten gibi uzatırken ilahi bilgiyi doğrudan ruhuna akıtır. Onun duruşu çaresiz bir boyun eğme değil, sınırlarını bilen soylu bir kabulleniştir.

Şamanik öğretilerin o meşhur Şifa Çemberi’nde olduğu gibi, bu beş özel canlı doğanın dengesini ve o büyük rızayı ellerinde tutarlar. Sevgili okuyucum; bizler zihnimizin ürettiği yapay karmaşalarla, "Neden ben?" sorularıyla kendimizi tüketirken, onların o dingin, paniksiz ve mağrur duruşlarına bakıp aynadaki yerimizi hatırlamalıysız. İnsan kendi hırslarıyla ruhunu kirletirken; onlar kaderin ritmine ayak uydurarak, kozanın içindeki tırtıl gibi sessizce büyüyerek varoluşun en parlak, en saf frekansında kalmayı çoktan başarmışlardır. Çünkü onlar, bu dünyaya sınanmaya değil; hakikatin ne olduğunu, o büyük teslimiyetin asaletini bize sessizce hatırlatmaya gelmişlerdir.

Esen kalın, sağlıcakla kalın. Bir sonraki köşe yazımda görüşmek dileğiyle.

Yazar: Amine Demir

aminedemir@bilgigazetesi.org