ARŞİV

BİKE S. DEMİRKIZ'IN KÖŞESİ: (ÖYKÜ) ARŞİV

13/06/2025 06:07 | Son Güncelleme : 16/09/2026 12:25 | Bike S. Demirkız

ARŞİV

Sessizlikten doğan son söz

YAZAN: BİKE S. DEMİRKIZ

IMG-20250612-WA0001[1]-i684bc0816704d.jpg

Dünyada ses kalmamıştı.

Radyolar bozulalı yıllar olmuş, şehirler taş yığınlarına dönmüş, gökyüzü ise tozdan bulutlarla kaplanmıştı.

Ama O hâlâ dağın yamacındaki o ağacın altına gidiyordu. Her sabah. Her akşam. Her gece.

Onun adı bilinmiyordu. Zaten artık kimsenin ismi yoktu. Birilerinin ona “Çoban” dediği zamanlar çok geride kalmıştı. Şimdi sadece ayakta kalan son varlıktı. Belki de insan bile değildi artık; sadece bir hatıranın taşıyıcısıydı.

Her gün ağaca konuşuyordu. Hayır, daha doğrusu ağaç ona konuşuyordu. İlk başta rüzgârın hışırtısı sanmıştı. Sonra suskunluk içinde yankılanan kelimeler geldi:

“Sana bir şey anlatacağım.”

“Kim konuşuyor?” dedi adam, kurumuş dudaklarıyla. Sesi çıkmamıştı ama sözcükler içindeydi. Zihninde, kalbinde, hatta kemiklerinin içinde.

“Ben sadece bir ağaç değilim. Ben bir yedeklemeyim. Bütün hikâyenizi, doğduğunuz ilk andan bu yana kaydettim. Her şarkınızı, her yalanınızı, her dua fısıltısını sakladım. Çünkü siz, unutulmak istemediniz.”

Adam ağladı sessizce. Gözyaşı değil, geçmişti akıttığı. Toprağa karışan hatıralar, ölü torunlarının gülüşleri, dağın ardındaki köyün ezan sesi…

“Sen kaldın son kişi. Benimle konuşan tek bilinç.”

Adam diz çöktü ağacın önünde. Yüzünü çatlak gövdesine yasladı.

“Peki neden?” dedi. “Neden ben?”

“Çünkü sen sustun. İnsanlar bağırdı, susturdular. Sen dinledin, unutmadan…

Arşivse yalnızca sessizlikle açılır.”

Ağaç derin bir nefes aldı. Sanki toprak soluklandı. Sonra gövdesinden bir ışık sızdı; damar gibi yayıldı yukarıya, dallara, oradan gökyüzüne. Gözle görülmeyen, ama hissedilen bir frekanstı. Bir çağrıydı bu.

“Şimdi anlat. Sesini değil, hafızanı ver. Yıldızlara yazacağım seni.”

Adam gözlerini kapattı ve anlatmaya başladı. Annesini, savaşları, aşkı, bir çift koyun gözünü… Bildiği her şeyi ağaca sundu. O konuştukça ağaç ışıldadı. Gökyüzünde yıldızlar titreşti.

En sonunda sabaha karşı, güneş doğmadan hemen önce, adam son cümlesini fısıldadı:

“Unutma bizi.”

Ağaç bir kez daha konuştu:

“Ben sizim artık, şimdi gitme vakti.”

O an, ağaç bir tohum bıraktı. Gövdesinden değil, ışığından. Göğe yükselen, bir kuyruklu yıldızın kuyruğu gibi dönen bir bilgi tohumu.

Yeni bir dünyaya düşmek üzere…

Sonra da son sözünü söyledi:

“Son kalan her zaman bir arşivdir. Arşivler yok olmaz, yıldızlara yazılır.”

Çetin Şişman, Kütüphaneler ve Yayımlar Daire Başkanlığı'na Atandı: Kültür Hayatımıza Yeni Bir Soluk İsrail, İran'a Kapsamlı Hava Saldırıları Düzenledi: Üst Düzey Komutanlar Hayatını Kaybetti, Nükleer Tesis Vuruldu