Kazandım Derken Ne Bıraktın Arkanda?

Yazar Soner Atabek Yazdı: Kazandım Derken Ne Bıraktın Arkanda?

22/08/2026 18:06 | Son Güncelleme : 16/09/2026 13:10 | Soner Atabek

Kazandım Derken Ne Bıraktın Arkanda?

"Dünya sana alkış tutarken içindeki insan ölüyorsa, kazandığın tek şey kendi cenazendir."

Bazen durup düşünüyorsun değil mi? "Ben neyin peşinde koşuyorum, gerçekten neyi kazandım, neyi kaybettim?" diye... Hani o çok istediğin şeyler eline geçtiğinde, hesabındaki sayılar büyüyüp kartvizitine süslü ünvanlar eklendiğinde gelen o garip boşluk hissi var ya... Dünya sana "Başardın!" diye tezahürat yaparken, sen kendi içindeki o masum, temiz çocuğu bir köşede yalnız bıraktığını hissediyorsun bazen.

Unutma: Kazanırken bozulmadıysan, kaybederken küçülmediysen, güçlüyken zalimleşmediysen ve güçsüzken doğruluğunu satmadıysan hayat senden bazı şeyleri almış olabilir; ama seni senden alamamıştır. Hayat bu işte; bazen kazandırır, bazen kaybettirir. Bazen konuşturur, bazen susturur. Şartlar sürekli değişir. Ama bütün bu dalgaların içinde kalbinin olgunluğunu ve iyiliğini koruyabiliyorsan, inan bana aslında hiçbir şey kaybetmiş değilsin.

Bizler bugün garip bir sarhoşluğun içindeyiz. Sosyal medyadaki o sahte beğenileri, cebimizdeki parayı, elimizdeki gücü "var olmak" sanıyoruz. Kendimizi o kadar çok şeyle dolduruyoruz ki, gürültüden kendi sesimizi duyamaz oluyoruz. Tam da bu anlarda insan fena aldanıyor. Rabbimiz Kur’an-ı Kerim’de, insanın güç bulunca düştüğü bu tuzağı ne kadar güzel hatırlatır: "İnsan, kendisini müstağni (ihtiyaçsız) gördüğü için mutlaka azar." (Alak, 6-7). "Ben artık oldum, kimseye ihtiyacım yok" dediğin an, aslında kalbinin katılaştığı ve özünü kaybettiğin andır.

Peki ya "Bitti, mahvoldum, kaybettim" diye gözyaşı döktüğümüz o kırılma anları? Yıkılan hayaller, biten sevdalar, elden kayıp giden imkânlar... Bir şeyimizi kaybettiğimizde sanki bütün varlığımız elimizden gitmiş gibi kahroluyoruz. Çünkü kendimizi sahip olduğumuz eşyalarla, makamlarla tanımlamaya alıştırıldık. Oysa İbn Arabî hazretlerinin o şefkatli uyarısı gelir akla: "Dünya bir gölgedir; ona arkasını dönen insanı takip eder, ona yönelen insandan ise kaçar." Bizler koşup yakalamaya çalıştığımız o gölgeleri kaybettik diye ağlarken, arkamızdaki asıl ışığı, kalbimizdeki o saklı cevheri görmeyi unutuyoruz.

Asıl mesele elinde ne olduğu değil ki dostum; elindekini kalbine alıp almadığındır. Zengin olmak, güçlü olmak ya da sesini duyurmak kötü şeyler değil. Kötü olan, o gücün altında ezilmek; o gücü ruhuna yük etmektir. Bak, Abdülkadir Geylânî hazretleri ne kadar samimi ve net bir ölçü koyuyor önümüze: "Dünyalık elinizde olsun ama kalbinize girmesin. Çünkü para cepte güzeldir, kalbe girerse insanı zehirler." Güç kalbine girerse seni kibirli bir zalim yapar; yokluk kalbine girerse seni doğruluğundan, onurundan vazgeçirir.

Hayat bir vitrin değil ki, süsleyip sergileyelim... Hayat, kalbimizi pişirdiğimiz bir ocak. Bu fırtına dindiğinde, o çok heves ettiğimiz alkışlar da susacak, kaybettiğimiz için gecelerce ağladığımız o şeyler de unutulup gidecek. Geriye sadece şu sıcacık soru kalacak: Bütün bu kargaşanın içinde, sen insan kalabildin mi?

"Hayat sende olan her şeyi alabilir; yeter ki seni senden almasına izin verme."

Yazar Soner Atabek

soneratabek@bilgigazetesi.org